من همیشه سیاست های رسانه ای صدا و سیما را با نظریه رسانه ای شوروی مقایسه میکردم. اما گویا صدا و سیمای جمهوری اسلامی هم در جریان جهانی شدن رسانه ها مجبور به تبعیت از نظریه های ارتباطی جدیدتر شده است!

نمونه این مسئله را در برنامه هایی مثل نود یا در گوشه های کوتاهی از سریالهای طنز تلویزونی یا برخی برنامه های انتقادی رادیو جوان می توان مشاهده کرد.سریال مرد هزار چهره هم از همین قبیل است.

در مباحث مطالعات فرهنگی، 3 گونه رمز گشایی پیام از سوی مخاطبان تعریف شده است:

1- رمز گشایی مسلط – هژمونیک که در آن مخاطب، پیام را همانگونه که مورد نظر رمزگذار بوده رمزگشایی می کند.

2- رمز گشایی توافقی که در آن مخاطب قسمتی از پیام را طبق نظر رمز گذار و قسمتی را مورد نظر خود رمز گشایی میکند.

3- رمز گشایی متضاد: که در آن مخاطب پیام را کاملا متفاوت از رمزگذار رمز گشایی میکند! در واقع پیام با هدف دیگری تولید شده اما مخاطب آنرا به خواست خود تحلیل می کند.

فکر می کنم رمز گذاری این سریال هم از نوع متضاد باشد! اصولا بعید می دانم که سیاست گذاران سیمای ج.ا حتی خود متوجه باشند که برخی قسمتهای این سریال تا چه حد توانسته حرف دل مردم باشد درباره رفتار کارگزاران جدید پلیس تهران در برخورد با بد حجابها و اراذل و اوباش! (بخوانید مردم!)